Historia

IAIDO jest to jedna z nielicznych czysto japońska sztuka narodowa polegająca na szybkim dobywaniu i uderzaniu mieczem. Powstała około roku 1500 za przyczyną wojownika Hayashizaki Jinsuke Minamoto no Shigenobu (1545-1618). Nauczał on sposobów błyskawicznego wyjmowania miecza z pochwy i zadawania uderzenia w nieprzerwanym ruchu. Zaatakowani samuraje często byli bezbronni i niezdolni do użycia techniki ken-jitsu. Nauka ta stała się bardzo popularna. W ślad za pierwszą szkołą powstały następne. W okresie Edo (1603-1867) charakteryzującym się pokojowymi rządami i rozkwitem arystokratycznej grupy – samurajów, iaido przybrało formę ćwiczeń duchowych.

Zginęło także wiele tradycyjnych szkół. Na początku XX wieku mistrz Nakayama Hakudo odnalazł na jednej z mało zamieszkałych wysp japońskich sekrety dawnych szkół iai, tworząc jeden spójny system pod nazwą musoshinden-ryu.

Dla każdego samuraja miecz był zawsze czymś więcej niż zwykłą bronią. Była to oznaka rangi, męskości, uosobienia honoru i lojalności, której się poświęcił. Był zawsze synonimem piękna i siły, a także celem prowadzącym do duchowego oświecenia. Młody samuraj uczył się, że będąc w innym domu obraziłby gospodarza, wyjmując zza pasa swój miecz i kładąc go rękojeścią w jego stronę. Obrazą było także przekroczyć miecz leżący na podłodze lub dotknąć obcego miecza bez zgody jego właściciela. Samuraj nigdy nie pozwalał dotknąć swego miecza komukolwiek innemu. Było to oznaką braku szacunku i mogło doprowadzić do pojedynku.